Monday, June 10, 2013

ஜெனீவா அறிக்கையும், கள்ள மவுனமும்

(மார்ச் 13,2013)

ஜெனீவாவில் முதலில் சமர்பிக்கப்பட்டதும் (மார்ச் 12) பிறகு திருத்திச் சமர்பிக்கப்பட்டதுமான (மார்ச் 19) அறிக்கையை வாசித்தபோது மிக எளிதான மனிதவுரிமை/மனிதாபிமான விடயங்களைக் கூட ஆதரிக்க இந்தியா போன்ற நாடுகள் தயங்கும்போது 'சனநாயக நாடுகள்' என்பதற்கான வரைவிலக்கணத்தை மீளவும் வரையறுக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது.

ஜெனீவாவில் சமர்பிக்கப்பட்ட அறிக்கை இலங்கை அரசாங்கமே எல்லாவற்றையும் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என மெல்லிய குரலில் கூறுகின்றது. அதாவது இன்ன இன்ன விடயங்கள் இன்னும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன, அதைத் தடுக்க வேண்டுமென இவ்வறிக்கை கூறுகின்றதே தவிர, இலங்கை அரசால் நிகழ்த்தப்பட்ட படுகொலைகளுக்கு பொறுப்புக்கூறல் பற்றி எதுவுமே இல்லை என்றே எனக்குக் கிடைத்த/நான் வாசித்த ஜெனீவா அறிக்கையின் மூலம் அறிந்து கொள்கிறேன்.

ஜெனீவா அறிக்கை ஒரேயிடத்தில் மட்டும்  இப்படிக் கூறுகின்றது. அதாவது கவனத்தில் கொள்ளவேண்டியதென....
"பலவந்தமான காணாமற்போதல்கள், சாட்சிகளற்ற அரசின் கொலைகள், சித்திரவதைகள், பேச்சு சுதந்திரமின்மை, அமைதியாக கூட்டங்கூடுவதற்கு அனுமதியின்மை, மனிதவுரிமைவாதிகள், சிவில் சமூகத்தினர், பத்திரிகையாளர்கள் மீதான பயமுறுத்தல்களும், ஒடுக்குமுறைகளும், சுதந்திரமான நீதிமன்றத்திற்கான தடை, மதங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறை ஆகிய மனிதவுரிமை மீறல்கள் இலங்கையில் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதால் (இந்த ஜெனீவா அறிக்கை) தன் கவலையை வெளிப்படுத்துகிறது."

ஆகவே,
"இலங்கையரசை -இவ்விடயங்களில்- தன் பொதுக் கடமையை, அதிகாரத்தைப் பகிர்வதன் மூலம் செய்வதன் மூலம், மீளிணக்கத்தைக் கொணர்ந்து, நாட்டில் எல்லோரும் முழுமையான மனிதவுரிமைகள் அனுபவிக்கச் செய்யவேண்டுமெனக் கேட்கிறது."

--------------
இதனோடு இன்னொரு பிரிவில் பல்வேறு நாடுகளின் பட்டியலில் இலங்கையும் சேர்த்து எப்படி இனப்படுகொலையைத் தவிர்க்க வேண்டுமெகின்ற ஒரு சிறு அறிக்கையையும் வாசிக்கக் கிடைத்தது.
---------------

இந்த எளிய, ஒவ்வொரு மனிதர்களுக்குமே சாதாரணமாய் இருக்க வேண்டிய அறிக்கைக்கே
இப்படி இலங்கை ஒரு புறம் துள்ளுகிறது, இன்னொரு புறம் இந்திய நடுவண் அரசு கள்ளமவுனம் சாதிக்கும்போது, தமிழ்பேசும் மக்களின் பராம்பரியப் பிரதேசங்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கான பயணமென்பது நெடுந்தொலைவு சென்றே கடக்கவேண்டியது. 

நாம் ஒரு காலத்தில் சாத்தியமோ/சாத்தியமில்லையோ என்பதைக் கூட யோசிக்காது பெருங்கனவுக்காய் நெடும்பயணத்தை வருடக்கணக்காய் அல்ல, தசாப்தக்கணக்காய் நடத்தியவர்கள். அதற்காய்க் கொடுத்த  பெறுமதியான உயிர்களைப் பற்றிய நினைவுகளின் பதற்றத்தை  நம் ஆயுட்காலத்திலே  என்றேனும் ஒருநாள் தாண்டிஅமைதியடைந்துவிட முடியுமோ எனத் தவிப்பவர்கள். 

இன்று எழும் போராட்டங்களைப் பார்க்கும்போது இதைச் சொல்லவேண்டும் போலிருக்கிறது. இன்னவும் சொல்ல விருப்பமிருக்கிறது.....ஆனால் இந்தத் தருணத்தில் அல்ல.

No comments:

Post a Comment