Thursday, June 13, 2013

என்.சண்முகதாசன்

(May 27, 2013)

"இலண்டனில் மூன்று வாரம் நான் கழித்தேன். அக்காலத்தில் மார்க்சிய-லெனியவாதிகள் என்று அழைத்துக்கொண்டு ஒரு பெரும் கூட இலங்கையர்கள் அங்கிருந்தார்கள். அவர்களுடன் நான் பல கலந்துரையாடல்களை நடத்தினேன். 50ம் ஆண்டுகளில் இலண்டனில் இருந்த கம்யூனிஸ்ட் குழுவின் உறுப்பினர்களைப் போலவே இவர்களில் பலர் வசதியான குடும்பங்களிலிருந்து வந்தவர்கள். ஆகவே இவர்களில் ஒருவர்தானும் இலங்கை திரும்பியபோது புரட்சிகர இயக்கத்தில் சேர்ந்து கொள்ளவில்லை என்பது ஆச்சரியத்துக்கு உரியதல்ல. உண்மையில் இவர்களில் சிலர் இலங்கை திரும்பியபோது தனிப்பட்டரீதியில் கூட என்னுடன் தொடர்பு வைக்கவில்லை. நான் இலண்டனை விட்டுப் புறப்பட்டபின் இவர்களில் பலருக்கு எழுதினேன். அவர்கள் மார்க்சிய-லெனினியவாதிகள் ஆகியதை ஒட்டி எனது மகிழ்ச்சியை நான் தெரிவித்தேன். வெளிநாட்டில் ஒரு கம்யூனிஸ்டஆக இருப்பது இலேசானது. ஆனால் ஒருவர் நாடு திரும்பி குடும்பத்தினதும், அரசினதும் பிற்போக்கு செல்வாக்குக்கு ஆளாகும்போதுதான் உண்மையான சோதனை ஏற்படுகிறது. இந்தச் சோதனையில் அவர்கள் வெற்றி பெறவேண்டும் என்றும் நான் குறிப்பிட்டேன். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் சோதனையில் தேறவில்லை என்பதை மனவருத்தத்துடன் குறிப்பிடுகிறேன். இது பொதுவாக வெளிநாட்டில் உள்ள கம்யூனிஸ்டுகள் அனைவருக்கும் பொருந்தும்." -என்.சண்முகதாசன், 1970களில் மீண்டும் இலண்டனுக்குப் போனபோது கண்டதை இவ்வாறு எழுதுகிறார் (நன்றி: ஒரு கம்யூனிசப் போராளியின் அரசியல் நினைவுகள்)

No comments:

Post a Comment